De Inleiding.
Bij het lezen van de inleiding van het Vlaams regeerakkoord 2009 valt al meteen op dat het woord België niet door de Vlaamse tekstverwerker geraakt is. Men situeert Vlaanderen niet in België maar enkel in Europa. Toeval of doelbewuste censuur? Met de terugkomst van ´Big flemish Brother´ Geert Bourgeois (BfB), een specialist op het vlak van tekstverwerking, zou het me niet verbazen als het om het tweede gaat. Het was ook niet toevallig dat er op de VRT – toen BfB nog minister van media was – nog maar amper verwijzingen naar Belgisch burgerschap uitgesproken werden. De Belg werd in allerlei studies als statistische groep verwijderd en te pas en te onpas werden er vergelijkingen gemaakt tussen Vlamingen en Walen. ´De Vlaming drinkt minder bier op weekdagen dan de Waal.´ Of ´in vergelijking met Nederlanders en Duitsers is de Vlaming zus en de Waal zo.´ enzovoort. Hij mag dat letterzetten nog eens gaan overdoen op de posten Binnenlands bestuur, Vlaamse rand en Inburgering.

De gecertificeerde Vlaming.
Onder de titel: ¨Inburgering voor gelijke kansen¨ (p.84) verwerft de gecertificeerde Vlaming stilaan meer ingang in het algemeen beleid. Naast de geboren Vlaming zal enkel de gecertificeerde Vlaming uitzicht krijgen op een deelname aan ´de warme Vlaamse samenleving´. De nieuwe regering zal verder werken aan de uitbouw van een opleidings- en controle-instantie die ze notabene in een sneltempo en op agressieve wijze geënt heeft op een aantal locale en onafhankelijke initiatieven rond nieuwkomers en diversiteit. Deze instellingen zullen mensen oriënteren en toezien op het uitreiken van inburgeringscertificaten aan nieuwkomers op het grondgebied. Die kan je – maar in de meeste gevallen moet je – verwerven door het volgen van een inburgeringstraject op straffe van boete.
Even citeren: ¨ We behouden echter de inspanningsverbintenis, waarbij de inburgeraar die daaraan voldaan heeft een inburgeringsattest ontvangt en niet meer kan worden gesanctioneerd. ¨
Deels bestaat dit systeem al maar het regeerakkoord stelt dat er verdere stappen gezet zullen worden naar een uitbreiding van de waarde en het toepassingsgebied van dit certificaat. ¨We onderzoeken, in overleg met de sociale partners (binnen VESOC), hoe het civiele effect van het inburgeringsattest en –certificaat kan worden verhoogd.¨ Met andere woorden ze zullen onderzoeken hoe het inburgeringscertificaat een geïnstitutionaliseerd discriminerend instrument kan zijn tussen gecertificeerde nieuwe Vlamingen en niet-gecertificeerde nieuwe Vlamingen. Dus geen toegang tot het ´warme Vlaanderen´ zonder certificaat. Indien de regering hierin slaagt is het adagium ´Inburgering voor meer kansen´ gepromoveerd van een betwiste visie op samenleving en diversiteit tot een exclusieve realiteit voor vele migranten in Vlaanderen, een realiteit die verwezenlijkt wordt en in stand gehouden wordt door een repressief ´onthaalbeleid´.

Zowel tegenover de migrant over gans het Vlaamse binnenland als tegenover de anderstaligheid in de Vlaamse rand wordt een offensieve taal en cultuurstrategie ontplooit. Met Geert Bourgeois op de hiervoor cruciale posten belooft het een fundamentalistisch geïnspireerd beleid te worden.

Dit territoriale taal- en cultuur-zuiverend beleid en de lange lijst gewenste bevoegdheidsoverdrachten van België naar Vlaanderen doen dit regeerakkoord in de richting van een defacto onafhankelijke Vlaams Natie met een duidelijke drang naar taal en culturele uniformiteit wijzen.

Advertenties

In vroegere tijden werden we nog getrakteerd op toneelstukjes zoals het over de taalgrens leegkappen van een vrachtwagen vol speelgoedgeld. Ludieke tragedie, maar vooral te abstract om de gemiddelde kiezer het rode potloodpunt te doen keren richting N-VA. Veel concreter is de Vlaamse verhoging van het kindergeld, gebruikt als lokaas om mensen te doen geloven in het nut van het definitief opdoeken van een ´grensoverschrijdende´  sociaal-economische solidariteit. Ook CD&V hangt die wortel aan hun hengel. Het is populistische koopmanspolitiek en ik vrees dat die wel eens zou kunnen aanslaan in een periode waarin de Belg zijn wereldrecord kortingsbonnetjes knippen opdrijft tot een kleine 60 miljoen per kwartaal.

Niet op grote partijen stemmen zou slecht zijn voor de democratie. Dehaenes oproep getuigt van een zeer arrogante en ouderwetse visie op de Belgische politiek. Als je die mening doortrekt tot op zijn consequenties zegt hij eigenlijk dat onze samenleving beter af is als we bestuurd worden door de dictatuur van één partij. Dat is de particratie in haar meest aberrate vorm. Er moet gedacht worden aan een aanpassing van de wijze waarop de politieke vertegenwoordiging nu georganiseerd wordt en niet in het minst door meer macht te geven aan het parlement en minder aan de niet democratisch verkozen partij-regisseurs. Het is inderdaad minder comfortabel om het land te besturen met veel verschillende democratisch verkozene samen dan dat je het vanuit het partijhoofdkwartier van één of twee super-partijen moet doen. Maar minder comfortabel is niet hetzelfde als slecht voor de democratie.